ผู้ผลิตข้อต่อซ็อกเก็ตคุณภาพสูงของจีน

ข้อต่อซ็อกเก็ตเป็นส่วนประกอบพื้นฐานในระบบท่อและส่วนประกอบโครงสร้างสมัยใหม่ ได้รับการออกแบบทางวิศวกรรมเพื่อให้การเชื่อมต่อที่เชื่อถือได้และยืดหยุ่นระหว่างท่อ ท่อ หรือองค์ประกอบโครงสร้างสองส่วน ข้อต่อแบบซ็อกเก็ตรองรับระดับของการเคลื่อนที่ตามแนวแกนและการโก่งตัวเชิงมุม ซึ่งมีความสำคัญอย่างยิ่งในสภาพแวดล้อมที่มีการขยายตัวเนื่องจากความร้อน การทรุดตัวของพื้นดิน หรือการโหลดแบบไดนามิก ต่างจากหน้าแปลนแข็งหรือข้อต่อแบบเชื่อม 

คำถามที่พบบ่อย

ถาม: อะไรคือความแตกต่างพื้นฐานระหว่างการกดเข้าและการยับยั้งชั่งใจ?

ตอบ: ข้อต่อบ็อกซ์แบบกดสวมอาศัยปะเก็นอีลาสโตเมอร์ที่ถูกบีบอัดเพียงอย่างเดียวเพื่อสร้างซีลกันน้ำ แต่ไม่ได้ป้องกันเดือยจากการดึงออกภายใต้แรงดึงตามแนวแกน จำเป็นต้องมีบล็อกแรงขับภายนอกหรืออุปกรณ์ยึดดินแบบพาสซีฟที่ส่วนโค้งและทีออฟ ในทางตรงกันข้าม ข้อต่อบ็อกซ์แบบจำกัดจะมีกลไกล็อคเชิงบวก เช่น ส่วนล็อค วงแหวนจับ หรือขอบเชื่อม ซึ่งจะถ่ายเทแรงดึงตามแนวแกนผ่านข้อต่อเข้าไปในผนังท่อ สิ่งนี้ทำให้ไปป์ไลน์สามารถยึดตัวเองได้ ทำให้สามารถต้านทานแรงผลักดันโดยไม่มีการบล็อกปฏิกิริยาที่เป็นรูปธรรม ข้อต่อแบบยึดจะมีราคาแพงกว่าแต่จำเป็นสำหรับทางลาดชัน ทางข้ามทางอากาศ และพื้นที่ที่เกิดแผ่นดินไหว 

ถาม: คุณจะคำนวณค่าการโก่งตัวเชิงมุมสูงสุดที่อนุญาตสำหรับข้อต่อบ็อกซ์ในแนวโค้งได้อย่างไร

ตอบ: คุณหารการเปลี่ยนแปลงมุมทั้งหมดที่ต้องการด้วยอัตราการโก่งตัวต่อข้อต่อ (จัดทำโดยผู้ผลิต โดยทั่วไปคือ 1.5° ถึง 5°) เพื่อกำหนดจำนวนข้อต่อขั้นต่ำที่จำเป็นในเส้นโค้ง ตัวอย่างเช่น การโค้งงอแนวนอน 12° ในท่อ DN 300 โดยใช้ข้อต่อที่มีพิกัด 3° ในแต่ละจุด ต้องใช้ข้อต่ออย่างน้อย 4 ข้อโดยแต่ละจุดมีระยะเยื้อง 3° อย่างไรก็ตาม ข้อบังคับในการติดตั้งจริงจะลดการโก่งตัวต่อข้อต่อลงเหลือ 75% ของค่าสูงสุดที่กำหนด เพื่อหลีกเลี่ยงการโหลดขอบบนขอบปะเก็น สำหรับการโค้งงอ 12° นั้น คุณจะต้องใช้ข้อต่อ 6 ข้อที่แต่ละข้อ 2° โปรดดูตารางรัศมีความโค้งของผู้ผลิตเสมอ และอย่าให้เกินความยาวที่ไม่ได้รับการสนับสนุนด้านหลังข้อต่อที่แนะนำ 

ถาม: JIDONGDA แนะนำวัสดุปะเก็นชนิดใดสำหรับโรงบำบัดน้ำโดยใช้สารละลายเฟอร์ริกคลอไรด์ 5% ที่อุณหภูมิ 40°C

ตอบ: สำหรับสภาพแวดล้อมนี้ เราขอแนะนำปะเก็น EPDM ที่มีระบบบ่มเปอร์ออกไซด์ แทนที่จะบ่มด้วยซัลเฟอร์ เนื่องจากเฟอร์ริกคลอไรด์เป็นสารออกซิไดซ์ที่แรง EPDM ที่บ่มด้วยกำมะถันมาตรฐานอาจเกิดการแตกแยกของโซ่ อีกทางหนึ่ง เพื่อให้ทนต่อสารเคมีสูงสุด ปะเก็นฟลูออโรอีลาสโตเมอร์ (FKM) สามารถจัดส่งภายใต้ข้อกำหนด JD-FKM-75 ของเรา ซึ่งได้รับการจัดอันดับสำหรับการสัมผัสอย่างต่อเนื่องกับสารละลาย pH 2–12 สูงถึง 150°C จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องตรวจสอบปริมาตรของปะเก็นหลังจากแช่ในสารเคมีเฉพาะที่อุณหภูมิใช้งานเป็นเวลา 72 ชั่วโมง ขีดจำกัดภายในของเราคือการขยายตัวสูงสุด 8% สำหรับข้อต่อแบบไดนามิก 

ถาม: สามารถใช้กับการวางท่อเหนือพื้นดินได้หรือไม่ และต้องมีระยะห่างรองรับเท่าใด

ตอบ: ได้ เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการติดตั้งเหนือพื้นดิน โดยเฉพาะในสถานีสูบน้ำและโรงบำบัดน้ำ ระยะห่างรองรับต้องเป็นไปตามตารางการขยายของวัสดุท่อ โดยคำนึงถึงมวลเพิ่มเติมของช่องรับและกลไกที่ยึดไว้ สำหรับท่อเหล็กดัด DN 200 ระยะห่างรองรับโดยทั่วไปคือ 4.0 เมตรสำหรับการกำหนดค่าช่วงเดียว สิ่งสำคัญอย่างยิ่ง ให้ติดตั้งส่วนรองรับแบบตายตัวภายในเส้นผ่านศูนย์กลางท่อเดียวของข้อต่อซ็อกเก็ต เพื่อป้องกันไม่ให้ข้อต่อทำหน้าที่เป็นบานพับและประสบกับการเคลื่อนที่เชิงมุมซ้ำๆ จากการหมุนเวียนของความร้อน สำหรับข้อต่อยึด PN16 ข้อต่อส่วนขยายตามยาวจะต้องถูกดูดซับโดยข้อต่อส่วนขยายที่วางห่างออกไปอย่างน้อย 20 ข้อต่อ 

ถาม: ขั้นตอนการทดสอบแรงดันแบบใดที่ทำให้มั่นใจได้ว่าการติดตั้งข้อต่อบ็อกซ์ไม่มีรอยรั่ว

ตอบ: หลังจากการเติมทดแทนไปป์ไลน์และการบ่มบล็อกแรงขับขั้นต่ำ (ถ้ามี) การทดสอบอุทกสถิตควรดำเนินการเป็นช่วงๆ เติมและไล่อากาศทั้งหมดผ่านช่องระบายอากาศที่มีจุดสูง เพิ่มแรงดันไปที่แรงดันทดสอบระบบ—โดยทั่วไปจะเป็น 1.5 เท่าของแรงดันใช้งาน—โดยเพิ่มขึ้น 2 บาร์ โดยกดแต่ละขั้นเป็นเวลา 5 นาทีเพื่อให้ปะเก็นคลายตัว เมื่อทดสอบแรงดันเต็มที่แล้ว ให้คงไว้อย่างน้อย 2 ชั่วโมงพร้อมกับวัดปริมาตรของน้ำแต่งหน้าที่จำเป็นเพื่อรักษาแรงดัน เกณฑ์การยอมรับต่อ AWWA C600 อนุญาตให้มีน้ำเติมได้ไม่เกิน 0.00045 แกลลอนต่อนิ้วของเส้นผ่านศูนย์กลางต่อท่อไมล์ต่อ 24 ชั่วโมง สำหรับส่วนทดสอบ DN 500 ที่ระยะ 500 เมตร ปริมาณการแต่งหน้าที่อนุญาตนั้นต่ำมาก ในปริมาณไม่กี่ลิตร แรงดันที่ลดลงอย่างรวดเร็วมักบ่งบอกถึงการแยกส่วน จุกเสียบไม่สุด หรือปะเก็นถูกรีดระหว่างการประกอบ 

ถาม: การเตรียมพื้นผิวของหัวจุกส่งผลต่อประสิทธิภาพของข้อต่อบ็อกซ์ในระหว่างการประกอบอย่างไร

ตอบ: การเตรียมหัวจุกอย่างเหมาะสมเป็นขั้นตอนที่สำคัญที่สุดขั้นตอนเดียว เครื่องหมายความลึกของการแทรกจะต้องวัดจากปลายเดือย และทาสีหรือติดเทปไว้อย่างชัดเจน ควรเช็ดพื้นผิวของจุกให้สะอาดปราศจากสิ่งสกปรก น้ำแข็ง หรือความชื้น ทาสารหล่อลื่นที่ผู้ผลิตจัดหาให้ (ปลอดปิโตรเลียมสำหรับปะเก็น EPDM) โดยทาให้บางและสม่ำเสมอรอบๆ จมูกของเดือยและหลังเครื่องหมาย 50 มม. อย่าใช้จาระบีที่มีส่วนประกอบของไฮโดรคาร์บอน ซึ่งอาจทำให้ยางนิ่มและทำให้เกิดการระเบิดได้ หัวจุกจะต้องอยู่ตรงกลางซ็อกเก็ตโดยใช้ชะแลงหรือตัวดันไฮดรอลิก และสอดเข้าไปในลักษณะเดียวที่มั่นคงโดยไม่ลังเล การหยุดการประกอบกลางคันอาจทำให้ปะเก็นหลุดออกจากที่นั่งและส่งผลให้เกิดการรั่วไหลล่าช้า

ถาม: ค่าความคลาดเคลื่อนในการติดตั้งโดยทั่วไปสำหรับข้อต่อเบ้าเสียบในร่องลึกคือเท่าใด

ตอบ: แกนยาวของซ็อคเก็ตและเดือยควรอยู่ในแนวเดียวกันภายใน 2° ก่อนการใส่ ซึ่งตรวจสอบได้โดยการมองเห็นไปตามท่อ ช่องว่างของซ็อคเก็ต (ระยะห่างระหว่างเครื่องหมายการเสียบเดือยและหน้าซ็อคเก็ตหลังการประกอบ) จะต้องเท่ากันรอบๆ เส้นรอบวงภายใน ±3 มม. สำหรับข้อต่อบ็อกซ์แบบยึดแน่น ควรใช้แม่แรงไฮดรอลิกเพื่อดึงข้อต่อให้ชิดกับแหวนล็อคจนสุด ช่องว่างที่เหลือสามารถลดความสามารถในการรับน้ำหนักตามแนวแกนที่อนุญาตลง 40%